شيخ عبدالحسين اميني در سال 1281 هجري شمسي در شهر تبريز پا به دنيا گذاشت، پدر وي از دانشمندان متقي و پرهيزگار زمان خود بود و عبدالحسين در كنار پدرش پرورش يافت و بعد از گذران  مقدمات دانش ها در مدارس در محضر علمائي مانند سيد محمد مولانا و سيد مرتضي خسروشاهي و شيخ حسين، به فراگرفتن مراحل مختلف علوم اسلامي پرداخت. بعد از مدتي راهي نجف شد و در آنجا نزد استادان بزرگ به ادامه تحصيــل نشست، ازجمله سيد محمد فيروزآبادي و سيد ابوتراب خوانساري. مهم ترين مشخصه علامه اميني اين بود كه در اوان جواني و زماني كه هنوز چند دهه باقي بـــود تا كتاب « القدير » را به رشته تحرير درآورد، از علماي بزرگ و مراجع رده اول اجازه اجتهاد و اجازه روايت دريافت داشت.
هنگامي كه به زادگاهش تبريز در بازگشت، به مشاغل صنفي پرداخت و بسيار مورد توجه مردم بود. ولي از آنجهت كه اين شغل او را اقناع نمي كرد، بعد از زيارت نجف شروع به كار تاليف و تحقيق در آنجا كرد.
مرحوم اميني در پاكي عمل و اخلاق اسلامي و صلاح نفس نيز عالمي بود برجسته و رباني كه كمتر كسي بدين مرحله رسيده است. اين بزرگ مرد  از جهات مختلف همچون علو طبع، صراحت لهجه زبان صدق گويا، استغناي از همه بي اعتنايي به رياست قلم و بيان شيوا و رسا، قيافه جذاب و سيماي دلنشين و هيكلي متناسب و آراستگي به صفات كريمه ديگر از قبيل توكل، شجاعت ادبي ، خفض جناح در برابر حق، تنمر و ابراز شخصيت در برابر مخالف و در مقام دفاع از حقيقت و امثال اينها ، در ميان اقران كم نظير خود ، ممتازبود.
علامه اميني نوه مولي نجفعلي مشهور به امين الشرع بود كه وي جزو فاضلان و متقايان تبريز بود. او علاقه شديدي به جمع آوري كلمات ائمه اطهار داشت و كارهايي هم كرده بود. به فارسي و تركي شعر مي سرود و نسبت  اين خاندان به « اميني » از همين لقب « امين الشرع» نياي آنان بود. علامه در سال 1355 هجري قمري نخستين تاليف خود را بنام « شهداء الفضيله» در نجف منتشر كرد. از تاليفات ديگر وي الغدير ، تفسير سروه حمد، ثمرات الاسفار، الغدير في الكتاب و السنه و الادب را مي توان نام برد. از كارهاي بزرگ وي همانا تاسيس كتابخانـه بزرگ نجف است بنام «مكتبه الامام اميرالمومنين العامه» و اين كتابخانه جزو با ارزش ترين كتابخانه هاي علمي دنياي اسلام است .
وي سرانجام بر اثر بيماري در تهران در روز 12 تيرماه 1349 از جهان رخت بربست.
پيكر وي بعد از چند روز به نجف حمل گشت و در كنار كتابخانه عمومي كه خود موسس آن بود به خاك سپرده شد.