شاعر ملي انقلابي و فدايي قديمي نهضت دموكراتيك آذربايجان و مبارز پر حرارت راه صلح و رهايي سال 1305 در شهر مراغه بدنيا آمد. پدرش به او نام «بولود» را  داد. او اين نام را به خاطر الفتي كه با طبيعت پرخروش آذربايجان داشت و شايد به اين دليل كه  ميدانست پسرش ابر پربار و بركتي براي گلزار شعر و ادب اين ديار خواهد بود، بفرزند خود نهاد.
سهند نخستين فعاليتهاي سياسي خود را در سازمان جوانان آن روزگار آغاز مي كند و با تشكيل فرقه دموكرات آذربايجان و پيروزي نهضت در رديف فعالين كميته مراغه جا مي گيرد. شكوفائي طبع سهند از همين سالها آغاز مي شود. اشعار او نخست در روزنامه هاي ديواري و بعد در روزنامه ها و يكي دو قطعه در مجموعه « شاعرلر مجلسي » كه از طرف جمعيت شعرا و نويسندگان آذربايجان تربيت يافته بود به چاپ مي رسد. سهند پس از هم پاشيده شدن حكومت ملي آذربايجان از مراغه به تبريز كوچ مي كند و جهت تامين معاش خانواده در اداره راه استخدام مي شود و هنگام پرداخت حقوق كارگران و كارمندان موفق به اختراع ماشين حساب دستي مي شود. در دوران اختناق آريامهري او با علاقه و حرارت بيشتر در بسط و توسعه ادبيات آذربايجان مجاهدت نموده است.
از ميان كارهاي هنرمندانه او مي توان به شاهكار زيبا و استادانه اش حماسه « سازمين سوزو» (نواي ساز من ) كه اثري جاودانه با برداشت فولكور ملي و مردمي آذربايجان است، اشاره نمود.