شيخ ركن الدين فرزند حسين اصفهاني به سال 670 هجري در مراغه تولد يافت و به سال 738 در 68 سالگي  در همانجا رخ در نقاب كشيد.
 اكثر تذكره نويسان اوحدي مراغي را از اصحاب و مريدان اوحدين كرماني قيد كرده اند در حاليكه وي به سال 670 يعني 35 سال پس از فوت اوحدين كرماني پا به عرصه هستي نهاده است.
اوحدي تحصيلات خود را در مراغه شروع كرده و براي اين مقصود بخارج نرفته است زيرا در آن هنگام مراغه داراي مدارس شايسته اي بوده است. اوحدي در زمان سلطنت سلطان ابوسعيد آخرين ايلخان مغول ( 736-716) شهرتش به كمال رسيد، وي اين پادشاه و وزيرش غياث الدين محمد فرزند خواجه رشيد الدين فضل الله را در اشعار خود ستوده است.
اوحدي سفري به كرمان، اصفهان، بغداد، كربلا، سلطانيه و دارالسلام كرده است و در اشعار خود به بعضي از اين سفرها اشاره نموده است.
شاعر پس از سير و سياحت به مولد خود برگشته و تا آخر عمر در آنجا ساكن شده و بيشتر آثار خود را همانجا ساخته و پرداخته است. وي علاقه و دلبستگي خاصي به مراغه داشته در ابياتش علاقه خود را به مولدش بيان كرده است.
از آثار وي :
-ديوان اشعارش مشتمل بر قصايد و غزليات عرفاني و قطعات و رباعيات و ترجيعات است و ابيات آنرا از شش الي پانزده هزار بيت نوشته اند.
-مثنوي ده نامه يا منطق العشاق كه آنرا بسال 706 به نام وجيه الدين شاه يوسف نوه خواجه نصيرالدين طوسي ساخته است.
-مثنوي جام جم را كه بر وزن و اسلوب حديقه سنايي ساخته و در آن سلطان ابوسعيد را مدح كرده است. اين مثنوي شامل پنج هزار بيت است و به سال 733 در ماه رمضان تاليف آن به پايان رسيده است.