سيد محمد حسين فرزند محمد در روز 29 ذي الحجه 1321 ه.ق(24 اسفند1282 ه.ش) در تبريز چشم به جهان گشود. علامه طباطبايي در خانواده اي پرورش يافت كه از قديم الايام به فضل و علم مشهور بودند .
سيد محمد حسين طباطبايي بعد از گذراندن دوران طفوليت تحت روش علمي خاص و نظام تعليماتي معيني قرار گرفت كه به نظام "حوزه " معروف است. وي تحصيل خود را در سطح علوم ابتدايي و مقدماتي در زادگاهش و نزد افراد فاضل خانواده و بزرگان خانواده اش آغاز كرد. وي پس از اتمام اولين مرحله علمي تحصيل خود در سال 1343 ه.ق به عتبات عاليات و شهر نجف اشرف مهاجرت كرد و حدود 10 سال در آنجا اقامت گزيد و علوم مختلف اسلامي را كه لازم و ضروري يك طالب علوم ديني بود فراگرفت.
بعد از اين تاريخ مرحوم طباطبايي در سال 1353 ه . ق به موطن خود در ايران بازگشت. اما به علت آغاز جنگ دوم جهاني از تبريز به قم مهاجرت كرد و در آن جا با پشتكار و استعداد ذاتي خويش مدارج علمي بالايي را كسب كرد و در اين شهر مقدس بود كه ستاره علمي اين علامه بزرگوار به ويژه در رشته هاي تفسير و فلسفه درخشيدن گرفت. شهيد مرتضي مطهري (ره)، شهيد دكتر بهشتي و دكتر مفتح  نيز از شاگردان اين عالم جليل القدر بودند. مراودات علمي ايشان نه تنها با علماي داخل كشور بلكه با دانشمندان خارجي نيز زبانزد بود، به ويژه ارتباط علمي علامه با پروفسور «هانري كربن» از ويژگي خاصي برخوردار بود. اين گونه ارتباطات در پائيز هر سال با حضور جمعي از علما در دانشگاه تهران و حوزه علميه ادامه مي يافت. قلم و آثار علامه همواره وقف خدمت به عقيده و انديشه اسلامي بود. اصول فلسفه در 5 جلد به زبان فارسي همراه با پاورقي هاي گرانبهاي شهيد مطهري و تفسيرالميزان در 20 جلد از مهمترين آثار وي به  شمار مي رود. « زن در اسلام »، « شيعه در اسلام » ، «مصاحبه هايي با شرق شناس غربي هاتري كربن » ،  « وحي يا شعور مرموز » و « رساله اي در نظامهاي حقوقي » ازجمله آثار فارسي ايشان مي باشد.
« نهايه الحكمه  در فلسفه » « رساله اي در تركيب » ، رساله  اي در انسان قبل از دنيا، در دنيا و بعد از دنيا و « بدايه الحكمه در فلسفه » ازجمله آثار عربي اين فيلسوف گرانقدر مي باشد.
سرانجام علامه سيد حسين طباطبايي در 24 آبانماه سال 1360 جان به جان آفرين تسليم كرد.