شمس الدين محمد بن علي بن ملك داد تبريزي از عرفاي معروف قرن هفتم هجري و مرشد و قائد روحاني جلال الدين مولوي است. تذكره نويسان درباره وي باختصار كوشيده و شرح حالش را بوضوح قيد نكرده اند.
ولي معروف است كه در مقام وجد و شوق و بيان معاني تصوف عنان اختيار از دست ميداده و بساط سماع و طرب عارفانه را بي باكانه مي گسترد و معتقدات عامه را قشري و پوچ قلمداد مي كرد. چنانكه بروايتي از اين راه دشمنان زياد پيدا كرد و روزي از سال 645 هجري از سوء حادثه عوام شهر قونيه بر او شوريدند و او را در ملاء عام كشتند. آرامگاهش نيز  در اين شهر مي باشد.